|
Poesía núa
alkionehoxe/poesía
GUSTAVO PEAGUDA
“No busquéis halagos, ni juegos
de aguas, ni la ilusión de los coloreados focos, ni rima, ni
exactas estrofas”
Dámaso
Alonso.
“ Hai que facer
poesía núa , sempre máis e
máis ispida”
Eduardo Moreiras.
POÉTICA
Os poetas
admirados afóganme
no mar de
poemas.
!Axuda...!.
MAIS
POETICA
Os libros de
poemas lidos
nas noites
frías
da
túa ausencia
craváronme
un coitelo
no
corazón .
¡ O
meu sangue é de cor verso!
24/09/2004
ARUME
DE POESIA NÚA
A maquina de
café
asubía
a miña poesía núa
mentres o
vello desenganado
de Kavafis
segue a
durmir no café
sen
compañía.
AS
ESQUINAS DA POESIA NUA
“O amor non se confunde cá
poesía”
Isidore
Duccase
O poema nu
non pode reter
o amor nun
verso,
nunha estrofa,
nun poema.
Poetas!
O amor e a
poesía núa
non
teñen esquinas.
26/10/2004
O
FLANEUR SUICIDA
“O flaneur
é una creación de París”
Walter
Benjamin
Só
vexo chamadas
e asubíos
da morte
polas
rúas frías da cidade
de
París.
Acabarei
coa
miña vida vestido de Frac
voando dende
a ponte Mirabeu
pola que
flúe a modiño
o leito dos
suicidas,
ou aforcado
cos meus poemas
na farola
de Nerval.
¡Morte
poética!
18/09/2004
PASEOS
POETICOS
Saia toda as
mañas
ben cedo
a dar longos
paseos
con Miss Gee
polas ruidosas
rúas
da cidade
a procura da
lenta
nudez do poema
nós
bicos dos namorados
e nas verbas
dos vellos
que esperan o
fin do tempo
sentados no
parque da memoria.
26/10/2004
JAZZ
NO LATINO
“Luz morna sobre ás
mesas”
Lansgton
Huhges
Pouca luz,
vasos cheos
de soños
e xeo
sobre
ás mesas,
risas e
saudades contaxiosas,
promesas
incumpridas,
bicos
aprazados,
caricias
suspendidas no aire
coma notas do
piano
de Hancock na
fría noite
do catro de
octubro ,
mentres o
jazzmen busca no ceo
os mortos
polo jazz,
a Coltrane,
a Gillespie,
a Davis
a Thelenius,
a Sonny
Rollins
ou a Chet
Baker
e nos cremos
que o Village Vanguard
non esta en
Nova York
senón
en Ourense
que non
é unha enorme metáfora.
do reino de
Mánoa
senón
que sigue sendo a Auria
de Blanco Amor
e dos poetas
e bispos
camiñantes
nas frías
noites de
inverno.
¡Respiramos
o mito
entre fume de
tabaco!.
A
LOVE SUPREME
O noso amor
é como as notas
que o saxo
soprano
de Coltrane
chora,
aloucado,
¡
Embarcados na procura do A Love Supreme!.
O
PIANO DE MONK
O piano de
Monk
marca o ritmo
dos nosos
corpos
sedentos do tempo do amor.
¡Somos
Bopers do amor!
25-09-2004
AMOR
A
María
“Lostrego na tebra”
Eduardo
Moreiras
O teu amor,
coitelo
asasino, atravesa
sen pudor
o meu intimo
corpo de arxila
coma un
lostrego
na tebra.
15/09/2004
INVITACION
A
María, tamén
“ Aproxímate os labios”
Miguel Anxo
Fernán Vello
Os teus
beizos doces
invítanme
a percorrer
o universo do
teu corpo nu
destinado ou
predestinado
¿A
que?.
Ó
amor sen adxetivos.
19-09-2004
MEDO
“ É
o medo, e o medo”.
Claudio
Rodríguez
Teño
medo, teño medo
moito medo,
si
teño medo
o contemplar
á luxuria
do teu corpo
nu.
¡ A
túa nudez é poesía núa!.
29/10/2004
PARIS
“Nesta cidade
de París tamén os vellos
teñen
dereito a bicarse”
Jorge Amado
En
París bícanse
os xoves,
os xoves
vellos do 68,
os exiliados
republicanos,
os troskistas,
os
maoístas
os marxistas,
os
ex-marxistas,
os comunistas,
os
ex-comunistas
que son
moitos,
os
anarquistas,
os
ecoloxistas,
os lacanianos,
os
post-lacanianos,
os tolos de
Queneau,
os
existencialistas,
os
amantes de Rodin,
os
surrealistas,
os dadaistas,
os futuristas,
os
membros da xeografía da fame,
os rusos
brancos e roxos
os
simbolistas,
os
estudiantes da escola da soidade,
os membros da
xeración perdida,
Piccaso con
calquera das
súas
amantes,
os cans de
Giacometti,
Henry Miller
e Anais Nin na praza Clichy
Rimbaud e
Verlaine,
María
Casares e Camus
con sabor a
mar galego,
os amigos
ladróns de Genet,
Lautreamont e
Maldoror,
Apollinaire e
Lou
que nunca se
convirtiu
en un
obús alemán
o trompetista
de jazz,
os vellos
Zelia e Jorge Amado
con
paixón brasileira,
e Cortazar
que bica a Maga
despois de
lerlle un verso de Rosalía
da
súa antoloxía de poesía galega
que
durme na súa biblioteca.
Nós
tamén nos bicamos
nas pontes de
París
e fronte a
estatua de Apollinaire
detendo o
tempo
e a vida da cidade
soñada.
27/09/2004
CEDEIRA
A estrada de
Cedeira
conduceme o
ceo
dos teus
bicos.
9/12/2004
ODA
A VELLA BEBEDORA.
“É
ninguén bebe a miña pena”
Thomas
Bernhand
Estabas no
alto das Praterías
cando te
dirixías a xente
que non sabe
que a lúa baila
na
Quíntana dos mortos
ca
túa sombra
para berrar
¡
Que dura é a soidade!.
Pero
ninguén te escoitaba,
só
eu.
O aspirante a
poeta
que
camiñaba,
que camiñaba pola pedra mollada
de soños e promesas incumpridas
a procura do
verso perdido
e do tempo do
amor.
A
PANTASMA DE S. C
¿
Que fantasma te habita eternamente?
Manuel Maria
Manuel
María,
atopei xa
despois de
moito buscar
a pantasma
que habita eternamente
nas
rúas de Compostela.
A pantasma
é
a túa poesía que percorre
as
rúas da inefable
e perfumada
Compostela.
A pantasma
cáelle una bagoa
pola
túa ausencia
e molla a
miña faciana
de poeta nu
e a pedra da
inefable
Compostela..
EVTUSHENKO
“ Meu pobre
fillo, agora estas perdido definitivamente”
A nai de
Evtushenko
Era noite de
inverno
en Ourense,
na
rúa só
o drogadicto
na procura do sono tranquilizador,
o bispo
buscando a deus nas estrelas
e o vello
poeta
a procura do
verso
que se lle
escapou do poema.
! Que
razón tiña a nai de Evtushenko!.
16/12/2004
THOMAS BERHAND
Entre os
libros envellecidos
polo tempo,
polo
esquecemento da memoria
e a miseria
humana
atopeite.
Entre os
libros abandonados
coma a cans
vellos
ós
que se deixa morrer
no inferno da
cidade
atopeite.
Entre os
libros vendidos
como ferralla
vella,
atopeite
Thomas
Berhand.
PAUL
CELAN
“No,
nunca”
Alfonso
Costafreda
Non,
non
camiñes
pola ponte Mirabeu.
e non berres
o verso de Baudelaire
porque a auga
do Sena quere bicarte
na
túa cara de perseguido.
O mundo no
que nos consumimos
non precisa
dos alucinados
máis
a poesía
|
